Kort maar krachtig :

Johannes Klabbers (Utrecht, 1958) is een posthumanistisch therapeut, levenseindebegeleider en niet-religieus geestelijk verzorger. In Australië behaalde hij in 2002 een PhD in Visual Arts en was tot 2011 werkzaam als academicus in de kunstacademie van een universiteit in de Australische outback. In 2012 and 2013 volgde hij opleidingen in zowel Clinical Pastoral Care als Narrative Therapy en hij was tot 2015 Geestelijk Verzorger in een oncologisch ziekenhuis in Melbourne. Over zijn ervaringen daar schreef hij het boek, I Am Here: Stories from a Cancer Ward, dat in 2016 door Scribe Publications in het Verenigd Koninkrijk en Australië werd uitgegeven.

Via mijn website johannesk.com kunt u meer over mij te weten komen.


Lang en langzaam :

Ik werkte een aantal jaren in een ziekenhuis als niet-gelovige geestelijk verzorger. Dat niet-gelovige’ moet je er wel bij zeggen anders denken de mensen dat je gaat proberen om hen te bekeren en dan loopt minstens de helft weg, als ze tenminste kunnen lopen. In het ziekenhuis kon dat niet want die mensen lagen meestal in bed. Dan gebeurde het vaak dat ik, vóór ik de kans kreeg het te zeggen, werd verzocht weg te gaan. Soms was de taal die daarbij gebruikt werd niet erg vriendelijk. Dat is jammer maar daar is niks aan te doen. En in het ziekenhuis komen er doorlopend nieuwe mensen binnen dus er zijn altijd meer kansen om met iemand in gesprek te kunnen gaan.

Ik geloof dus niet in God (en ook niet in Allah of Buddha of Vishnu) maar ik ben ook geen humanist. Eigenlijk is het humanisme ook een soort geloof maar dan in de mensheid. Voor mij is de mensheid ook niet zo geloofwaardig. Mensen hebben wel mooie dingen gemaakt en gedaan maar ze hebben nog veel meer moois kapot gemaakt, en zo veel ellende in de wereld veroorzaakt. En zoveel van die ellende zou door de mensheid zó opgelost kunnen worden, mits ze niet zo met zichzelf bezig was.

Maar als je niet gelooft in God en ook niet in de mensheid, zult u zeggen, dan blijft er niet veel over! Maar dat is niet zo. Ik geloof wel degelijk in iets. Ik ben eigenlijk een ietsist. Maar wat dat iets is dat moet je wel kunnen uitleggen, dat begrijp ik - en dat kan, als u dat leuk vind, maar daar moet ik wel even de tijd voor nemen. Zullen we gaan zitten. Is dat goed? Wandelen kunnen we ook, mits het niet te hard waait of regent.

Ik werk niet meer in een ziekenhuis maar ik praat nog steeds met mensen die er behoefte aan hebben over wat het betekent om een mens in de wereld te zijn en hoe je op een andere manier met jezelf en anderen in de wereld om kunt gaan.

Ik vind het juist heel belangrijk dat mensen elkaar werkelijk zien en horen, en niet alleen andere mensen maar ook dieren, en bomen en rivieren, een gewone steen of zelfs een zandkorrel heeft ook een stem. Alles wat bestaat is even belangrijk en moet werkelijk gezien kunnen worden.

Ik praat ook met mensen over wat het kan betekenen om in iets te geloven. Want alhoewel steeds minder mensen in God geloven zouden ze het vaak wel fijn vinden om in iets te kunnen geloven en hiernaar zijn ze soms op zoek.

Zoekt u ook iets? Dan kan ik u misschien helpen. Ik zeg misschien’ erbij want er zijn ook mensen die denken dat ik de grootste onzin uitkraam, of dat ik andere bedoelingen heb.

Het is maar dat u het weet.


Hierover schreef ik een boek maar dat wist u al. Of niet? Het heet I Am Here: Stories from a Cancer Ward* (Scribe 2016). Het kan bij de boekhandel of bij bol.com of amazon besteld worden. Helaas is het boek in het Engels. Nederlands is wel mijn moedertaal maar ik heb 44 jaar bijna uitsluitend Engels gehoord, gelezen, gesproken en geschreven.


nederlands